2004/Sep/27

1/5/03 รอคอย-

การรอคอย  บางครั้งมันก็เป็นสิ่งดีที่ได้รักใครซักคน 

แต่บางครั้ง  มันก็ทำให้เราทุกข์ใจได้เหมือนกัน

นานเหลือเกิน  ชั้นรอคอยเธอมานานเกินไปแล้ว

เรื่องของเรามันควรจะจบลงเสียที  ไม่สิ ความจริงมันควรจะจบมานานแล้ว

แต่ชั้นกลับยื้อมันไว้  ชั้นยังไม่อยากยอมรับความจริงข้อนี้ 

ชั้นยังไม่อยากยอมรับว่าเธอทิ้งชั้นไป  ชั้นยังไม่อยากยอมรับว่าเธอมีใครคนใหม่เข้ามาแทนที่

ส่วนชั้นก็เป็นได้เพียงของเก่าชิ้นหนึ่ง  ที่ไม่มีค่าพอจะให้เธอหันกลับมาเหลียวแล

แต่เธอรู้มั้ย?  ของเก่าชิ้นนี้ยังคงรอคอยเธอเสมอมา

ถึงแม้มันจะผ่านมากี่วันกี่เดือนกี่ปี  มันก็ยังเฝ้ารอการกลับมาของเธออยู่เสมอ

ถึงแม้มันจะรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่าไม่มีวันที่เธอจะกลับมา  แต่มันก็ยังรอ

ถึงแม้บางครั้งการรอคอยจะทำให้มันเหนื่อยล้าท้อแท้เต็มที  แต่ครั้งหนึ่ง การรอคอยได้บอกกับมันว่า

หากมีความอดทนพอเพียง  ซักวัน  มันจะได้เจอซึ่งสิ่งที่มันปรารถนา

แต่ไม่ได้แล้วล่ะ  ชั้นรอต่อไปไม่ไหวแล้ว

มันคงถึงเวลาที่ชั้นจะต้องหยุดรักเธอเสียที  หยุดหลอกตัวเองเสียที  หยุดคิดไปเองเสียที

ใช่  เรื่องของเรามันจบแล้ว มันก็แค่อดีต

แต่จากนี้ไปสิ คืออนาคตที่ชั้นสามารถกำหนดมันเองได้

ของเก่าชิ้นนี้สามารถเลือกทางเดินของมันได้

ชั้นจะไม่เสียเวลารอคอยเธออีกแล้ว

2004/Sep/27

30/4/03 แค่ฝัน-

ทั้งที่เหงาแทบขาดใจ  แต่กลับไม่มีใครอยู่เคียงข้างเลยซักคน

ทำไม?   ชั้นทำอะไรผิดไว้งั้นหรอ?  บอกชั้นสิ!

ชั้นเคยฝันนะ  ฝันว่าเธอกลับมาหาชั้นอีกครั้ง และขอโทษสำหรับเรื่องราวทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา

ตอนนั้นชั้นดีใจมาก  ดีใจจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่  จนต้องปล่อยมันออกมา

เธอโอบกอดชั้นไว้แล้วยิ้มให้เฉกเช่นทุกครั้ง

ชั้นกอดเธอกลับ  ตัวเธออุ่นมากอุ่นเสียเหลือเกิน 

แต่อย่างไรซะ  มันก็คือฝัน

ชั้นลืมตาตื่นขึ้น  พอระลึกได้ว่าสิ่งที่เห็นเมื่อครู่เป็นแค่ความฝัน  ชั้นก็ร้องไห้อีกครั้ง

ตอนที่เธอกอดชั้นในฝัน  มันช่างอุ่นอย่างประหลาด  อุ่นอย่างเหลือเชื่อ  จนชั้นเผลอคิดว่าเป็นเรื่องจริง!

มันจะเป็นเรื่องจริงไปได้อย่างไรกัน?  ชั้นถามตัวเอง

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่มีวันจะกลับมา  แต่ชั้นก็ยังรอ  รอว่าซักวันเธอจะกลับมา

ทำไม?  ทำไมชั้นต้องมัวเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องด้วย?

ทำไม?  ทำไมชั้นต้องรอในสิ่งที่ไม่มีวันจะได้มาด้วย?

ทำไม?  .บอกชั้นสิ!

2004/Sep/27

28/4/03 ไม่มีตัวตน-

ความเหงา.....

ความมืด.....

ความเศร้า......

ไม่รู้ทำไมวันๆชั้นถึงมีชีวิตอยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้......

ทั้งที่ชั้นไม่ต้องการจะมีชีวิตอยู่เพียงลำพังคนเดียวในโลกใบนี้แท้ๆ

ทั้งที่ชั้นไม่ต้องการจะมีชีวิตอยู่ในมุมที่มืดที่สุดในใจตัวเองแท้ๆ

ทั้งที่ชั้นไม่ต้องการจะมีชีวิตอยู่เพื่อเสียน้ำตาให้ใครคนไหนแท้ๆ

แต่ไม่รู้ทำไม  ชั้นถึงหนีมันไม่พ้นสักที

วันแต่ละวันที่หมุนผ่าน  มีไว้เพื่อเตือนสติให้เราอย่ายอมแพ้กับสิ่งต่างๆที่มันผ่านเลย

แต่มันมากเกินไปเสียแล้ว......  ชั้นทนกับมันต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว......

ความทุกข์......

ชั้นเหนื่อยเหลือเกิน  เหนื่อยที่จะเดินหน้าต่อ  มันคงถึงเวลาที่ชั้นต้องถอยแล้วล่ะ

เคยมีคนพูดไว้ว่า  อุปสรรคไม่ได้มีไว้ทำให้เราท้อถอย  แต่มีไว้เพื่อให้เราก้าวข้ามมันไปต่างหาก

ก้าวข้ามมันไป......

แต่ในเมื่อกำแพงที่ชั้นจะข้ามมันสูง  สูงเกินกว่าจะข้ามไปได้   ......ชั้นก็คงต้องถอย

ชั้นรอเวลาให้ได้เจอคนที่ชั้นต้องการ  แต่ดูเหมือนมันจะสูญเปล่า

ชั้นไม่มีทางเจอเค้าหรอก   เพราะเค้าไม่มีตัวตน   เค้าเป็นแค่จินตนาการที่ชั้นต้องการให้มีจริงเท่านั้น!

ช้ำใจ......

เพราะสิ่งที่หวังมันสูงค่าเกินไป  ชั้นจึงไม่ได้มา

เพราะสิ่งที่หวังมันไม่มีตัวตน  ชั้นจึงคว้าเอาไว้ไม่ได้

เพราะสิ่งที่หวังมันไม่มีจริง  ชั้นจึงไม่ได้มาครอบครอง

และเพราะชั้นหวังกับมันมากเกินไป.....   สิ่งตอบแทนที่ชั้นได้รับก็คือ'น้ำตา'